Drie tips om echt contact te maken met je publiek
Een goede presentatie, waarin een boodschap wordt overgebracht die een indruk achterlaat, draait op een feilloos samenspel tussen de spreker en het publiek. Echte verbinding tussen spreker en publiek is daarvoor onontbeerlijk. Maar hoe maak je deze verbinding? Hoe zorg je dat je echt contact maakt met je publiek?
Tip 1: Bedank je publiek
Direct bij binnenkomst kun je de eerste verbinding al leggen: groet de vroegkomers persoonlijk en bedank ze voor hun komst.
Wanneer je begint, bedank je nogmaals de voltallige zaal voor hun aanwezigheid. Mensen voelen zich persoonlijk aangesproken wanneer je ze bedankt, de persoonlijke band is direct gelegd.
Tip 2: Maak oogcontact
“Waar moet ik naar kijken?” is een veelgehoorde vraag van beginnende sprekers. Een veelgehoord antwoord is “Naar een punt in de verte, net achter de achterste rij.” Met als gevolg dat je niemand aankijkt, je over de zaal heen praat en iedereen in de zaal denkt, dat je het in ieder geval niet tegen hem of haar hebt.
Veel beter is het om juist wel oogcontact te maken: kijk individuen aan, wanneer je je verhaal vertelt. Het maakt niet uit of er tien of duizend mensen in de zaal zitten. Ook de mensen die niet worden aangekeken, merken in dit geval dat je echt met de zaal in gesprek bent en niet met de muur erachter.
Tip 3: Verwijder barrières
Een katheder is desastreus voor een goed contact tussen spreker en publiek. Een tafeltje met een laptop heeft er ook niets te zoeken, net zo min als een microfoonstandaard.
Probeer de fysieke barrière tussen jou en je publiek zo klein mogelijk te maken of helemaal te verwijderen. Bij een kleinere zaal kun je de groep in lopen. Bij een grote zaal met podium is dit vaak lastig, maar je kunt in ieder geval vóór het katheder en alle andere spullen op het podium gaan staan. Pak de microfoon in je hand, zet hem niet op een standaard voor je.
14 september 2010
|
|
|
Auteur
Vaak wordt aan het eind van een presentatie gevraagd of er nog vragen zijn, het wordt dan meestal muisstil, ik en waarschijnlijk de meeste andere toehoorders vinden dit altijd een beetje ongemakkelijk. Hoe kun je dit doorbreken?
Een beetje afhankelijk van de situatie en de presentatie kun je ook een vraag terugleggen aan het publiek. Als het goed is heb je je publiek iets willen meegeven waar ze wat mee kunnen.
Je zou zo’n situatie bij de kop kunnen pakken door na je samenvatting aan het einde de vraag aan het publiek te stellen “Heeft iemand ervaring met X? Wat heb jij toen gedaan?” om op die manier interactie te openen.
De vraag: “Zijn er nog vragen?” werkt over het algemeen inderdaad vrij blokkerend.
Beste Hans,
Dank voor je reactie! Dit is inderdaad een veelvoorkomend probleem. Mensen hebben vaak wel vragen, maar ‘durven’ ze niet te stellen. Want “ik zal het wel even gemist hebben”.
Een eenvoudige, maar ontzettend doeltreffende oplossing is de volgende: vraag niet of er nog vragen zijn, maar vraag of je nog iets kunt verhelderen. In de meeste gevallen komt er dan nog een leuke discussie op gang.
Goed stuk Joeri met prima tips maar ik mis de belangrijkste nl: stel je publiek vragen. Dat is toch de meest rechtstreekse manier om contact te krijgen. Let er daarbij wel op dat de vragen simpel zijn (en dus door iedereen te beantwoorden)en niet rechtstreeks betrekking hebben op maar afgeleid zijn van het onderwerp. Vooral als je de vragen in het begin van de presentatie stelt (en antwoord krijgt) zorgt dit voor een veel meer informele en in de regel plezierige sfeer is mijn ervaring.
Om contact te maken met je publiek werkt humor een een persoonlijke boodschap ook erg goed. Mits op de juiste toon en het juiste moment (en dat is wellicht niet iedereen gegeven?) wekt dat bij mij een positief gevoel op en vervolgens meer verbondenheid met de spreker.
Hoi Karin,
Humor is altijd een hele waardevolle (maar ook risicovolle) factor. Zoals je zelf zegt: het is niet iedereen gegeven inderdaad. Sommige mensen hebben het van nature en dat voel je als publiek. Gemaakte humor slaan maar zelden aan. Of een spreker die hard zijn best doet om maar leuk gevonden worden. Auw…
Ik denk dat het belangrijk is dat je jezelf bent, zodat je ook daarop kunt vertrouwen. Humor kan zeker een band creëren, maar het kan geen kwaad om eens te polsen bij collega’s of vrienden of jouw humor wel ‘generiek’ genoeg is. Niets dodelijker dan met hele cynische zwartgallige humor het publiek tegen je te keren.
Dag Joeri,
prima stuk, heel herkenbaar. Tevens goede opmerkingen van de anderen. Wat ik zelf een belangrijk pluspunt vind van een spreker is dat dat iemand is met charisma, iemand waar bij het leuk is om naar te luisteren en te kijken. Volgens mij kun je dat niet leren, wat is jullie mening daarover?
Hallo André,
Dat is zeker een interessante! Charisma lijkt inderdaad dat ongrijpbare, of in populaire SBS6-taal: de X factor. Persoonlijk denk ik dat je, door je bewuster van jezelf te worden, wel je charisma op kunt poetsen. Een groot deel lijkt echter van nature te komen. Toch wordt denk ik onderschat hoe uitgebreid sommige ‘charismatische leiders’ daarop zijn getraind.
Ik denk dat we daar maar eens een uitgebreider artikel over moeten schrijven…. ! Bedankt voor de tip!
Leuke discussie. Presenteren heeft denk ik ook te maken hoe vertrouwd je bent met je eigen verhaal. De presentatie moet een goed houvast zijn om a) niet de draad kwijt te raken en b) een leidraad qua tijd. Zorg dan ook dat je zelf de regie hebt over je presentatie, weet waar je moet klikken en weet waar de presentatie vanzelf doorloopt (na of met vorige). Het geeft je de rust om je verhaal goed over het voetlicht te brengen. Om het contact met het publiek te versterken maak ik zelf ook dat contact. Tijdens de presentatie uitleggen dat reactie uit de zaal welkom en wenselijk zijn is een, maar geef ook aan dat je begrijpt dat het soms lastig is om te reageren of vragen te stellen. Geef je publiek het vertrouwen en het gevoel dat ze “welkom” zijn ook om te reageren. Creëer een prettige sfeer. Charisma, X-factor, enz. enz. ach het kan helpen, maar jezelf zijn is wel zo makkelijk geloof in je zelf dat ziet het publiek.