Stop met excuses!

“Het spijt me, maar ik ben nogal zenuwachtig”. “Excuses voor mijn warrige slides, maar zoals u zult begrijpen had ik weinig tijd om mijn presentatie voor te bereiden”. “Excuses als ik niet zo goed te verstaan ben, ik ben een beetje verkouden”. “Het spijt me dat het achterin niet zo goed te zien is, we hebben helaas geen groter scherm”.

Veel mensen openen hun presentatie door alvast excuses aan te bieden voor hetgeen er komen gaat. Verwachtingenmanagement noemt men dat – je stelt alvast de verwachtingen van het publiek naar beneden bij, zodat het altijd mee zal vallen.

Stop met excuses!

Nergens voor nodig. Naast dat je hiermee uitwegen voor jezelf creëert om minder goed te mogen pres(en)teren doe je geen recht aan je publiek. Immers; zij zijn niet gekomen om te horen waarom het verhaal eventueel minder goed zou zijn, zij zijn gekomen om je verhaal te horen – en niet je excuses!

Voorbereiding is alles

Afgelopen week zat ik bij een presentatie van een niet verder te specificeren krant. De presentatie van de redacteur in kwestie hobbelde van excuus naar excuus. “Sorry, ik heb even snel twee presentatie’s aan elkaar moeten plakken“. “Excuses, ik heb even geen idee waar punt 3 op slaat, ik heb zelf namelijk deze presentatie niet gemaakt“. “Oei, dit gedeelte staat nog in de oude huisstijl, sorry daarvoor hoor“. “Het spijt me dat dit niet zo interessant is hoor, ik had natuurlijk maar weinig tijd om me voor te bereiden“.

Ondanks dat het verhaal van de redacteur van toegevoegde waarde voor het publiek was (het ging over hoe men het beste de aandacht van media kan trekken) ging het gesprek na afloop maar over één ding; wat was deze man slecht voorbereid.

Door zijn excuses aan te bieden legde deze persoon juist de nadruk op zijn slechte voorbereiding. Niemand van het publiek had het namelijk doorgehad dat er iets in een oude huisstijl stond. Niet zijn boodschap en verhaal bleven hangen, maar zijn verontschuldigingen!